Vol van ongeloof

vliegtuig

Mijn telefoon trilt, ik krijg een What’s app binnen van de buuf. Er is een uit Amsterdam vertrokken vliegtuig neergestort in Oekraïne meld het bericht vergezeld met een link waarschijnlijk uit een krant ofzo.

De link open ik niet, ik roep direct manlief en hij opent de krant op het internet. Het gaat om een vlucht van Malaysia airlines MH17. We schrikken ons beide een hoedje en even is de grond weg onder mijn voeten. Vriendin uit warmere oorden neemt vandaag het vliegtuig naar Maleisië, haar warme thuisoord. Samen met haar dochter zou ze vandaag vliegen. Het zou toch niet…?

Mijn telefoon trilt weer met  de mededeling dat buuf zelf over een paar weken in een vliegtuig zit. Dat boeit mij nu totaal niet. Zo onbelangrijk! En ik voel een lichte paniek. Wat nu? Ik weet het vluchtnummer van vriendin uit warmere oorden niet!  Kruimel heeft toevallig de dag ervoor het nummer van dochterlief veroverd die moet gebeld worden! Ik ben niet instaat om normaal mijn mobiel te pakken om vriendin zelf te bellen, het komt nie teens in mij op. Manlief wel en het nummer van dochterlief laten we even voor wat het is. Manlief belt en vriendin uit warmere oorden neemt op. Goddank! Niet wetend of zij op de hoogte is van het nieuws doet manlief alsof hij belde om haar een fijne vakantie te wensen en sluit af met de mededeling dat we haar en haar dochter zullen missen.

De cijfers van de doden en de beelden van de ramp flitsen voorbij op de televisie. Koffers, knuffels, boeken, metaal, as, soldaten, geweren. En terwijl ik de beelden bekijk realiseer ik mij dat het eerste wat in mij opkwam toen ik hoorde dat vriendin veilig was goddank was. Ik schaam me, ik schaam me diep. Ik schaam me diep tegenover een ieder die een geliefde kwijt is en in tergende onzekerheid zit. Onzekerheid die ik -goddank- niet heb met betrekking tot vriendin uit warmere oorden.

De uren worden een nacht, een dag en nachten en dagen volgen. Ik volg het nieuws op de voet, vol ongeloof, vol afschuw, vol wanhoop. Komen alle lichamen thuis? Allemaal, uit elk land? Ik open de krant in de morgen, ik sluit hem in de nacht om de volgende morgen het ritueel te herhalen.

Gisteren ging ik met de twee kleinste mannetjes naar Planes 2. De film was, hoe wrang ook, op 17 juli voor het eerst in de bioscoop te bewonderen, de dag van het ongeluk met het vliegtuig. Gisteren hadden de mannetjes mij zover dat we de film gingen bewonderen. Beide zaten volledig in de film met alle bijbehorende emoties, maar vooral de jongste sprak de vliegtuigen moed in en gaf het witte doek tips en adviezen. Na afloop vertelde hij dan ook dat hij 2 momenten erg verdrietig vond. De momenten dat Blade en Dusty neerstortte. Uiteraard loopt deze Disney animatie goed af. En met wat spuit en plaatwerk komen de vliegtuigen voor de dag als nooit tevoren.

Vandaag is het de dag van nationale rouw. De televisie staat de hele middag aan en de kinderen moeten hun stemgeluid dimmen, ik wil alles horen. Ik wil alles zien. Ik wil meemaken hoe de eerste 40 lichamen naar huis worden gebracht, en ik neurie dan ook de hele dag ‘I’m coming home, i’m coming home, tell the world i’m coming home!’ Ook bedoeld voor een lichaam van een persoon uit een ander land in de kist, ze zijn thuis, ze zijn hier veilig.We ontvangen ze met respect en warmte.

Het eerste vliegtuig komt aan en de jongste glimt een beetje, in de veronderstelling dat dat het “kapotte” vliegtuig is wat daar aankomt. Hij realiseert zich niet dat dat totaal verwoest is, neergeschoten tot brokken metaal.En ik stel hem teleur.

De kinderen hebben van mij de instructie om tijdens de minuut stilte niet buiten te spelen maar netjes en respectvol thuis te zijn en stil te zijn om de doden te eren en uit respect voor de nabestaanden. De kinderen kijken mee naar de televisie en de kleintjes hebben vragen. Ik geef op alles een zo eerlijk mogelijk antwoord. Hoe het komt dat het vliegtuig is neergeschoten, over het oorlogsgebied waar het is neergestort, over de doden die erbij zijn gevallen, over de meneer met de trompet en over het luiden van de klokken enz.

De jongste vraagt mij nogmaals of echt iedereen dood is. En dat moet ik beamen. Hij vraag of ook de kapitein omgekomen is, en ook dat moet ik beamen. Met de kapitein bedoeld hij de piloot. Hij zwijgt en kijkt verder. De kinderen zijn netjes stil en eren de doden en tonen respect bij de 1 minuut stilte.

En dan is er het journaal met daarin een interview van de nabestaande. De vrouw smeekte zondag nog op televisie om de lichamen van haar kinderen, als is het maar een lichaamsdeel. Maar beseffen doen zij dat hun kinderen dicht bij de plek van inslag zaten en dat er wellicht helemaal niets naar huis gebracht wordt. Het is onverteerbaar en hartverscheurend maar ik hou mij droog en luister, net zoals de rest hier thuis, aandachtig.

Weer vraagt de kleinste of echt iedereen dood is, weer beaam ik dat, net als vanmiddag. En weer vraagt hij of ook de kapitein om gekomen is. En ook weer moet ik hem teleurstellen en ook het vliegtuig is nog steeds stuk. Misschien verwachte hij dat het net zoals in de film zou verlopen. Een vliegtuig lijkt stuk, lijkt dood, lijkt alsof hij nooit meer terug komt of zal vliegen maar dan toch tot ieders verwachting krabbelt het vliegtuig overeind om beter dan ooit voor de dag te komen.

En dan kijkt hij somber, en dan kijkt hij sip en begint te sniffen en langzaam rollen traantjes over zijn wangen. Hij komt naast me zitten en kruipt tegen mij aan. Ik sla mijn arm om hem heen en de tranen rollen harder en het lichaampje schokt met het huilen mee. Ik pak zijn beentjes en trek hem op mijn schoot en ik weet, ik besef, dat vele hun geliefden niet meer kunnen troosten bij verdriet, niet meer beet kunnen pakken, niet kunnen strelen of naar zich toe trekken en ook nu hou ik het niet meer droog.

De mensen die zijn omgekomen zijn nu bij de sterretjes, net zoals opa en oma heb ik de kleintjes verteld. En de op een na jongste zegt dat ze met onze gestorven poes Garfield mogen spelen. Of ik dat goed vind, en uiteraard vind ik dat.

De kleintjes voelen nog geen haat, gelukkig maar, zij maken zich meer zorgen om de overledenen, of zij het nu wel goed hebben.  En wanneer ik het journaal verder volg zie ik dat er mensen zijn die geen bloedvergieten meer willen, en andere mensen vinden het juist tijd voor harde aanpak. Helaas zullen daarmee nog meer onschuldigen sneuvelen.

Ik kan alleen maar hopen dat degene die dit op zijn geweten heeft het beeld elke nacht herleefd. Dat hij nooit meer rustige nachten heeft. En tuurlijk zou ik kunnen hopen dat hij opbiecht de knop te hebben ingedrukt om de raket af te schieten die dood en verderf zaaide, maar zover zal het nooit komen. Zijn meerdere zal zijn mond dan al hebben gesnoerd.

Vandaag zijn 40 lichamen thuisgekomen, morgen volgen er 74. Moge alle lichamen veilig thuiskomen en overgedragen worden aan de nabestaanden. Vandaag heeft heel Nederland laten zien waar een klein land groot in is, in respect tonen.  Nu hoop ik dat de identificatie secuur en vlot verloopt zodat de onzekere periode voor de nabestaande afgesloten kan worden en het echte rouwen kan beginnen.

Moge alle slachtoffers veilig in de hemel zijn en moge alle nabestaande de kracht vinden om het verlies van hun geliefden te dragen.

Mede namens mijn hele gezin, gecondoleerd.

 

 

 

 

Be Sociable, Share!

(641 x gelezen)

Deze Blog is geplaatst op donderdag, 24 juli 2014 om 00:08 en is opgeslagen in algemeen, rouw.