Speciaal voor Annette…….zucht

IMG_5387

Als kind heb ik er nooit bij stil gestaan, bij wat er allemaal komt kijken bij het op vakantie gaan. Hoe mijn moeder dit zonder (merkbaar) morren voor elkaar kreeg, meerdere malen per jaar weet ik niet. Maar de voorbereiding van het “op vakantie gaan” is mij niet met de paplepel ingegoten. Waarschijnlijk omdat zij die taak op haar nam en wij als onattente kinderen haar nooit hebben bijgestaan. Het enigste wat wij hoefden te doen (in mijn herinnering dan) was onze troep in een vuilniszak douwen en in de schuur zetten zodat onze kamers opgeruimd oogde. Uiteraard kan ik mij niet herinneren of dit een -one time- actie was of dat deze handeling zich meerdere malen heeft voorgedaan. Verder deed mijn moeder het alleen, het inpakken, het schoonmaken en het verzorgd achterlaten van huis en dier die niet mee kon.

Mijn vader had de taak van het auto inruimen, niemand ter aarde kan zoveel spullen in een auto proppen als mijn vader. In wiskunde is hij goed, maar het in de praktijk brengen van het vullen van de auto met kleding, speelgoed en laarzen paste hem nog beter. Alles kon mee, alles ging mee. Ook de hond en soms zelfs de kat.

En dan, jaren later, gaan wij als gezinnetje op vakantie. Gelukkig voor mij blijft er een puber achter zodat ik niet het hele huis van top tot teen hoef te schrobben voor buren die voor het huis komen zorgen en nooit verder dan de huiskamer en het toilet komen. Ik zorg dat de was is weggedraaid en dat er genoeg eten achterblijft voor de puber om te overleven. De katten krijgen een soepkom water en veel brokjes mocht daar een dagje niet naar omgekeken worden.

Wanneer dan de dag van ons vertrek is aangebroken wordt ik wakker van de regen die tegen het dakraam klets. Ik merk op dat mijn hoofd een onaangenaam ritme bonkt, een ritme dat migraine heet. Uiteraard, het zal eens niet. Ik slik paracetamol alsof het dropjes zijn en verman mij om koffie te zetten. Na een telefoontje van mijn moeder (die alles allang op orde zou hebben) besluit ik maar in actie te komen. Het was wel erg raar om aan te geven via de telefoon dat ik nog moest beginnen met inpakken. Oh wat ben ik een stresskip….NOT

Ik neem een rol vuilniszakken en ga per kind kleding erin gooien voor de komende dagen, 7 onderbroeken, 7 paar sokken, pyjama, tandenborstel enz. En als perfecte moeder laat ik het inpakken van de kleding van de pubers aan hun zelf over, met als resultaat dat dochterlief met een tas of 3 naar beneden komt.

Grote broer en schoonzus arriveren met een extra auto zodat ons huisgezin van A naar B kan. Beide kofferbakken open ik en duw de vuilniszakken erin. Ik vul de gehele achterbak, pa zal trots op mij zijn 😀

Enfin, we verrekken richting Dwingeloo en de reis verloopt voorspoedig, de hoofdpijn blijft maar het gaat.

Aangekomen ruimen we de auto uit en ga ik boodschappen doen bij de AH. De lol van vakantie? Boodschappen doen in een andere AH en dus een speurtocht houden om alle producten te vinden. Nog meer Lol? Tot 3 maal aan toe terug gaan. Vuilniszakken vergeten, zout en peper vergeten , openhaardhout vergeten enz.

Zondag hebben we eigenlijk geen zak gedaan, de koppijn zat er nog en de kinderen gingen dieren knuffelen en pizza bakken in het restaurant. Jaja, de kok was dochterlief niet vergeten. Alhoewel hij vorig jaar verliefder keek. Uiteraard moest er vandaag ook nog een super bezocht worden, deze maal aan de Jumbo in Beilen de eer.

Maandag was Rooie tijger jarig en nog half in katzwijm liggend realiseerde ik mij dat ik vergeten was slingers op te hangen, die hadden broer en schoonzus gekocht en lagen nog bij hun. Appen dus en in no time stond broer voor de deur met een raamstift en kalkte hij ALLE ramen van de huiskamer onder met feestelijke tekst. Ook de t.v, magnetron en een schilderij moesten eraan geloven. Gelukkig waren de lichtkoepels lastiger bereikbaar en kon ik hem uit de badkamer weren. De ballonnen werden opgeblazen en de slingers opgehangen en we waren klaar voordat Rooie tijger uit zijn nest kwam. Zo moeilijk is dat niet, Pubers slapen lang uit, heel lang.

We zongen en aten taart en na de lunch dropten we de “mannen” af in een skatehal in Groningen en zijn de dames, incl. grote broer en kleine mannetjes, gaan shoppen in Groningen. Kruimel was niet mee, die was achtergebleven bij manlief in het huisje om samen elektronische dingetjes te doen achter vierkante schermpjes. Ieder zo zijn ding.

Die avond hebben we in Pesse de boel op stelten gezet en Het Erfgoed laten weten dat we “in Town”waren. Veel foto’s gemaakt, veel gegeten en even door de grond gezakt toen we erachter kwamen dat onze mannetjes hun tijd verdrijven met het hangen OP de tv i.p.v. ervoor.

Dinsdag heerlijk gewandeld naar de radiotelescoop. Wanneer ik die niet heb gezien, dan ben ik niet in Dwingeloo geweest. De prachtige zon hielp mee en de kinderen raakte hun energie niet kwijt. Onuitputtelijke bronnen zijn het, net als de zon. De terugweg was wat gehaaster, Neefje zou onze kant op komen fietsen maar heeft wat moeite met links en rechts en kwam dus niet bij ons aan. Lastig zoeken tussen heide en bossen. Maar gelukkig bleek hij weer veilig in het huisje te zitten bij zijn zus. Zijn vader had hem de verkeerde weg gewezen volgens hem….tuurlijk, de schat.

Woensdag hebben we alle apen in de auto’s gepropt en gedropt bij wat bomen met touwen in Appelscha. Konden ze heerlijk tokkelen, klimmen en zich bezighouden. De kleinere aapjes werden na het wachten van 5 kwartier beloont met even klimmen op wat lagere hoogte en het tokkelen van 10 meter hoogte naar……de grond waar ze werden opgevangen….NOT. Schoonzus heeft daar nog een vriendin gemaakt. De mevrouw stalkte schoonzus met laster over een reeds voldane rekening van wel bijna €200 Het arme schaap. De vriendschap van korte duur en geheel eenzijdig.

Tja, en donderdag was de leukste dag voor Kruimel. We hebben kamp Westerbork bezocht wat te bereiken is na een, voor Maarten vooral, flinke wandeling. Om vervolgens op een vlakte uit te komen waar je respect moet tonen, niet mag krijsen van je moeder en niet overal overheen mag lopen. Drama ten voeten uit. De terugweg ging bij Kruimel haast vanzelf, het piepte constant een “ik heb honger en dorst en ik heb pijn in mijn benen” geluid.

Terug in het huisje begon het feest weer van voren af aan, inpakken, opruimen en de auto vol proppen en na het met een Dubro doekje zemen van de ramen (bedankt broertje) en het avond eten huiswaarts.

Ondertussen is het alweer zondag en heb ik nog een beetje was liggen. Mijn moeder zou het allang weggewassen hebben, gestreken dat weet ik niet, maar wel al schoon. Thuis wachtte de supermarkt weer op me, de katten, de post, de katten,me sociale contacten, de katten en de koppijn en vermoeidheid.

Respect voor mijn ouders die meerdere malen per jaar zo’n volksverhuizing voor ons mekkerende kinderen  organiseerde en het leuk en gezellig maakte. Ik denk dat ik nog even ga zitten en ga bijkomen van die paar dagen vakantie. Ik ben moe en ben aan vakantie toe 😉

 

Be Sociable, Share!

(632 x gelezen)

Deze Blog is geplaatst op zondag, 2 maart 2014 om 16:13 en is opgeslagen in algemeen, gezin, vakantie.