Mijn excuses, het ligt aan mij (NOT)!

groet

Nadat de kudde ouders met kinderen was gepasseerd moesten een moeder en ik lachen om het feit dat de gang overdwars oversteken haast voor gevaar van eigen leven is. Geduld is een schone zaak in zo’n geval, maar uiteindelijk kon ik de oversteek naar het mandje maken om fruit en drinkpakje te deponeren voor de allerjongste die alweer in groep 3 zit. We schaterde nog wat na toen ik mij omdraaide en oog in oog stond met een man die vroeg of hij mij wat mocht vragen. Dat mocht uiteraard en mijn radars draaiden overuren; Wat wou hij van mij? Heeft hij oppas nodig voor zijn kind(eren)? Wil hij iets lenen? Had mijn kind iets misdaan? Maar geen van deze vragen was het geval. Meneer vroeg zich af waarom ik hem niet groette wanneer hij gedag zei? Ik was totaal verbaast en weer draaide de radars overuren; Had hij mij gegroet dan? Heeft hij dat ooit gedaan dan? Wanneer dan? Nooit wat gehoord. En wie ben jij dan? Meneer vulde zijn vraagstelling aan met de vraag of ik hem iets had misdaan, of er een reden voor was, waarom ik hem niet groette? En ik was met stomheid geslagen. Hij vulde aan dat ook in het dorp ik met de kinderen hem niet groette. En nou brak mijn klomp toch echt. Dus ik excuseerde mij voor het feit dat ik hem niet groette dat het niet aan hem lag maar aan mij. En dat terwijl mijn hersens kraakte met de vraag wie hij nou was. Ik heb wel vaker dat mensen mij groeten en dat ik geen benul heb van wie ze nou zijn, maar dan wordt ik aangekeken tijdens het groeten en dan groet ik beleefd terug en vraag hen waar ik ze van ken. Meestal gaat mijn belletje dan wel rinkelen en biedt ik mijn excuses aan en geef aan dat ik ze de volgende keer waarschijnlijk weer niet herken maar dat dat niet aan hen ligt maar aan mij. Maar hou vol, herhalen is herkennen. Maar deze man? Geen groet gehoord, geen oogcontact ter herinnering en wie is hij nou? Dus ik vraag van wie hij de vader is. Kees is zijn zoon. En er gaat geen belletje rinkelen, maar de naam van het kind sla ik op.

De hele dag door voel ik me van de kaart. Ik groet altijd terug wanneer ik merk dat ik wordt begroet, behalve door bouwvakkers of passanten die mijn nekharen omhoog doen staan. Maar als ik had geweten dat ik gegroet zou worden had ik zeker terug gegroet, volgende keer zal ik uit voorzorg alle ouders op mijn route groeten, want stel je voor dat iemand zich gepasseerd voelt!  Het niet vriendelijk zijn zit niet in mijn aard dus ik besluit een vriendin te bellen in het kader van “wat mijn nou overkwam” en ik doe mijn verhaal. Ze giechelt en lacht en ik zeg nog dat dit meer iets voor haar is om te overkomen en ze moet nog harder lachen om het feit dat het mij zo dwars zit. Ze schatert nog dat ik nu zeker raat wil van haar. We komen tot de conclusie dat de man verliefd moet zijn, hij stond naast mij voor de klas van de jongste terwijl na onderzoek zijn zoon bij mijn op een na oudste in de klas blijkt te zitten. Hij moet mij dus gevolgd zijn? En zo niet dan is hij of gestoord of hij verwisseld mij met een ander. Ik kom nooit in het dorp met de kinderen, geen haar op mijn hoofd die zich aan zo’n actie waagt. En mocht het dan toch zo zijn dat hij mij tijdens dit jaarlijkse uitje heeft gespot met kroost dan moet je wel van Mars komen om te verwachten dat ik naar mannen zoek die mij misschien wel zouden kunnen willen gaan groeten in plaats van op streken uithalende spruiten te letten. En dan nog, mocht hij mij inderdaad tientallen keren hebben gegroet zonder ooit opgemerkt te zijn en enige vorm van reactie terug te hebben mogen ontvangen, dan denkt elk gezond denkend mens toch STIK! En groet niet meer? Maar ook dat zou wel aan mij liggen, alwaar voor mijn excuses, het ligt aan mij (NOT)!

Oh ja, en dan nog even dit, En tot de volgende conclusie waren vriendin en ik ook nog gekomen: Hij dit deed in opdracht van een psycholoog en het  is erg knap was van hem om op deze wijze contact te hebben gezocht, mijn respect, maar het heeft oh zo averechts gewerkt. Morgen brengt mijn man de kinderen naar school 😉

 

Be Sociable, Share!

(705 x gelezen)

Deze Blog is geplaatst op woensdag, 2 oktober 2013 om 19:33 en is opgeslagen in algemeen, gezin, mama / papa is boos.