Vol van ongeloof

vliegtuig

Mijn telefoon trilt, ik krijg een What’s app binnen van de buuf. Er is een uit Amsterdam vertrokken vliegtuig neergestort in Oekraïne meld het bericht vergezeld met een link waarschijnlijk uit een krant ofzo.

De link open ik niet, ik roep direct manlief en hij opent de krant op het internet. Het gaat om een vlucht van Malaysia airlines MH17. We schrikken ons beide een hoedje en even is de grond weg onder mijn voeten. Vriendin uit warmere oorden neemt vandaag het vliegtuig naar Maleisië, haar warme thuisoord. Samen met haar dochter zou ze vandaag vliegen. Het zou toch niet…?

Mijn telefoon trilt weer met  de mededeling dat buuf zelf over een paar weken in een vliegtuig zit. Dat boeit mij nu totaal niet. Zo onbelangrijk! En ik voel een lichte paniek. Wat nu? Ik weet het vluchtnummer van vriendin uit warmere oorden niet!  Kruimel heeft toevallig de dag ervoor het nummer van dochterlief veroverd die moet gebeld worden! Ik ben niet instaat om normaal mijn mobiel te pakken om vriendin zelf te bellen, het komt nie teens in mij op. Manlief wel en het nummer van dochterlief laten we even voor wat het is. Manlief belt en vriendin uit warmere oorden neemt op. Goddank! Niet wetend of zij op de hoogte is van het nieuws doet manlief alsof hij belde om haar een fijne vakantie te wensen en sluit af met de mededeling dat we haar en haar dochter zullen missen.

De cijfers van de doden en de beelden van de ramp flitsen voorbij op de televisie. Koffers, knuffels, boeken, metaal, as, soldaten, geweren. En terwijl ik de beelden bekijk realiseer ik mij dat het eerste wat in mij opkwam toen ik hoorde dat vriendin veilig was goddank was. Ik schaam me, ik schaam me diep. Ik schaam me diep tegenover een ieder die een geliefde kwijt is en in tergende onzekerheid zit. Onzekerheid die ik -goddank- niet heb met betrekking tot vriendin uit warmere oorden.

De uren worden een nacht, een dag en nachten en dagen volgen. Ik volg het nieuws op de voet, vol ongeloof, vol afschuw, vol wanhoop. Komen alle lichamen thuis? Allemaal, uit elk land? Ik open de krant in de morgen, ik sluit hem in de nacht om de volgende morgen het ritueel te herhalen.

Gisteren ging ik met de twee kleinste mannetjes naar Planes 2. De film was, hoe wrang ook, op 17 juli voor het eerst in de bioscoop te bewonderen, de dag van het ongeluk met het vliegtuig. Gisteren hadden de mannetjes mij zover dat we de film gingen bewonderen. Beide zaten volledig in de film met alle bijbehorende emoties, maar vooral de jongste sprak de vliegtuigen moed in en gaf het witte doek tips en adviezen. Na afloop vertelde hij dan ook dat hij 2 momenten erg verdrietig vond. De momenten dat Blade en Dusty neerstortte. Uiteraard loopt deze Disney animatie goed af. En met wat spuit en plaatwerk komen de vliegtuigen voor de dag als nooit tevoren.

Vandaag is het de dag van nationale rouw. De televisie staat de hele middag aan en de kinderen moeten hun stemgeluid dimmen, ik wil alles horen. Ik wil alles zien. Ik wil meemaken hoe de eerste 40 lichamen naar huis worden gebracht, en ik neurie dan ook de hele dag ‘I’m coming home, i’m coming home, tell the world i’m coming home!’ Ook bedoeld voor een lichaam van een persoon uit een ander land in de kist, ze zijn thuis, ze zijn hier veilig.We ontvangen ze met respect en warmte.

Het eerste vliegtuig komt aan en de jongste glimt een beetje, in de veronderstelling dat dat het “kapotte” vliegtuig is wat daar aankomt. Hij realiseert zich niet dat dat totaal verwoest is, neergeschoten tot brokken metaal.En ik stel hem teleur.

De kinderen hebben van mij de instructie om tijdens de minuut stilte niet buiten te spelen maar netjes en respectvol thuis te zijn en stil te zijn om de doden te eren en uit respect voor de nabestaanden. De kinderen kijken mee naar de televisie en de kleintjes hebben vragen. Ik geef op alles een zo eerlijk mogelijk antwoord. Hoe het komt dat het vliegtuig is neergeschoten, over het oorlogsgebied waar het is neergestort, over de doden die erbij zijn gevallen, over de meneer met de trompet en over het luiden van de klokken enz.

De jongste vraagt mij nogmaals of echt iedereen dood is. En dat moet ik beamen. Hij vraag of ook de kapitein omgekomen is, en ook dat moet ik beamen. Met de kapitein bedoeld hij de piloot. Hij zwijgt en kijkt verder. De kinderen zijn netjes stil en eren de doden en tonen respect bij de 1 minuut stilte.

En dan is er het journaal met daarin een interview van de nabestaande. De vrouw smeekte zondag nog op televisie om de lichamen van haar kinderen, als is het maar een lichaamsdeel. Maar beseffen doen zij dat hun kinderen dicht bij de plek van inslag zaten en dat er wellicht helemaal niets naar huis gebracht wordt. Het is onverteerbaar en hartverscheurend maar ik hou mij droog en luister, net zoals de rest hier thuis, aandachtig.

Weer vraagt de kleinste of echt iedereen dood is, weer beaam ik dat, net als vanmiddag. En weer vraagt hij of ook de kapitein om gekomen is. En ook weer moet ik hem teleurstellen en ook het vliegtuig is nog steeds stuk. Misschien verwachte hij dat het net zoals in de film zou verlopen. Een vliegtuig lijkt stuk, lijkt dood, lijkt alsof hij nooit meer terug komt of zal vliegen maar dan toch tot ieders verwachting krabbelt het vliegtuig overeind om beter dan ooit voor de dag te komen.

En dan kijkt hij somber, en dan kijkt hij sip en begint te sniffen en langzaam rollen traantjes over zijn wangen. Hij komt naast me zitten en kruipt tegen mij aan. Ik sla mijn arm om hem heen en de tranen rollen harder en het lichaampje schokt met het huilen mee. Ik pak zijn beentjes en trek hem op mijn schoot en ik weet, ik besef, dat vele hun geliefden niet meer kunnen troosten bij verdriet, niet meer beet kunnen pakken, niet kunnen strelen of naar zich toe trekken en ook nu hou ik het niet meer droog.

De mensen die zijn omgekomen zijn nu bij de sterretjes, net zoals opa en oma heb ik de kleintjes verteld. En de op een na jongste zegt dat ze met onze gestorven poes Garfield mogen spelen. Of ik dat goed vind, en uiteraard vind ik dat.

De kleintjes voelen nog geen haat, gelukkig maar, zij maken zich meer zorgen om de overledenen, of zij het nu wel goed hebben.  En wanneer ik het journaal verder volg zie ik dat er mensen zijn die geen bloedvergieten meer willen, en andere mensen vinden het juist tijd voor harde aanpak. Helaas zullen daarmee nog meer onschuldigen sneuvelen.

Ik kan alleen maar hopen dat degene die dit op zijn geweten heeft het beeld elke nacht herleefd. Dat hij nooit meer rustige nachten heeft. En tuurlijk zou ik kunnen hopen dat hij opbiecht de knop te hebben ingedrukt om de raket af te schieten die dood en verderf zaaide, maar zover zal het nooit komen. Zijn meerdere zal zijn mond dan al hebben gesnoerd.

Vandaag zijn 40 lichamen thuisgekomen, morgen volgen er 74. Moge alle lichamen veilig thuiskomen en overgedragen worden aan de nabestaanden. Vandaag heeft heel Nederland laten zien waar een klein land groot in is, in respect tonen.  Nu hoop ik dat de identificatie secuur en vlot verloopt zodat de onzekere periode voor de nabestaande afgesloten kan worden en het echte rouwen kan beginnen.

Moge alle slachtoffers veilig in de hemel zijn en moge alle nabestaande de kracht vinden om het verlies van hun geliefden te dragen.

Mede namens mijn hele gezin, gecondoleerd.

 

 

 

 

(453 x gelezen)

TEAM POSITIEF

De waterlanders verschijnen achter mijn ogen en ik voel een brok in mijn keel opkomen. Het kost mij moeite om mijn stem te behouden. Het is toch van de zotten dat ik hier bijna een potje ga zitten janken omdat ik de laatste tijd dingen vergeet of niet niet kan herinneren, daar kwam ik niet […]

Maak me trots Favo supermarkt!

Mijn favoriete supermarkt heeft een hele leuke actie. Ze bezorgen je boodschappen thuis voor maar 99 cent. Aangezien het al wat jaartjes terug is dat ik voor het laatst mij op mijn wenken heb laten bedienen en mijn schouder rust nodig heeft van dokterlief besluit ik maar eens van deze actie gretig gebruik te maken. […]

Speciaal voor Annette…….zucht

Als kind heb ik er nooit bij stil gestaan, bij wat er allemaal komt kijken bij het op vakantie gaan. Hoe mijn moeder dit zonder (merkbaar) morren voor elkaar kreeg, meerdere malen per jaar weet ik niet. Maar de voorbereiding van het “op vakantie gaan” is mij niet met de paplepel ingegoten. Waarschijnlijk omdat zij […]

Wakker maar toch ook niet

Kruimel heeft het een week volgehouden, op eigen initiatief zijn tas inpakken, en nu is het weer als vanouds, mama doet het voor hem. Nadat de wekker vanmorgen ging en ik een douche had genomen ben ik terug mijn bed in gedoken naast manlief en, de inmiddels wakker geworden en op mama’s warme plekje gekropen, […]

Heb je nog ergens last van?

Het is weer eens tijd voor ons halfjaarlijkse uitstapje naar de tandarts. Kruimel, ondertussen alweer 11, bijt de spits af terwijl ik ontspannen mijn tas op de grond deponeer. Ik hoor de tandarts aan de andere kant van de ruimte vragen “En Man, vertel eens, nog ergens last van?” Ik zoek een stoel om mijn […]

Mijn excuses, het ligt aan mij (NOT)!

Nadat de kudde ouders met kinderen was gepasseerd moesten een moeder en ik lachen om het feit dat de gang overdwars oversteken haast voor gevaar van eigen leven is. Geduld is een schone zaak in zo’n geval, maar uiteindelijk kon ik de oversteek naar het mandje maken om fruit en drinkpakje te deponeren voor de […]

De krant van zaterdag 22 juni 2013

De krant van zaterdag 22 juni 2013 ligt op de eettafel. Onder het genot van een kopje koffie geniet ik van de krant die dochterlief na haar bezorgrondes op de eettafel heeft achtergelaten voordat zij weer terug haar bed in dook. Het is stil in huis, alleen de allerkleinsten zijn wakker.   Ik blader de […]

onrechtmatig toegeëigend zand

Vandaag was het weer zo’n dag waar je niet onder uit kan. Ik ben op handen en knieën letterlijk door het stof gegaan om de kamer van de draken weer eens van top tot teen uit te zoeken en te soppen. Je vindt de gekste dingen bij zo’n opruimbui. Een ouderwets blikje uit erfenis (geen […]

Of hij bij mams kan blijven eten?

Met borst vooruit en kin omhoog komt hij binnen gelopen, eerst de schoenen en hij ernaast uiteraard. We zijn in gesprek met vrienden en reageren dus in zijn ogen niet snel genoeg. Voor onze neuzen wordt een sleutelbos voorzien van een roze label neergesmeten in de hoop nu een reactie te krijgen. Gekregen zoon heeft […]